Pałac Kultury i Nauki w budowie

„Koszmarnym snem pijanego cukiernika” nazwał ten ukończony w 1955 roku gmach poeta Władysław Broniewski, z racji "egzotycznego" dla stolicy Polski wyglądu. Dominującym stylem nowo powstających w tym okresie budynków był bowiem socrealizm, nawiązujący poprzez monumentalizm form i charakter wystroju do architektury sowieckiej.
Między 1948 a 1954 rokiem, po wyburzeniu części zabudowy głównej ulicy miasta Marszałkowskiej, poszerzono ją i przebito na Żoliborz a dotychczasowy układ miasta zmienił się jeszcze bardziej po wytyczeniu w samym sercu Warszawy placu Defilad. W centralnej części tej ogromnej pustej przestrzeni o powierzchni 24 hektarów usytuowano Pałac Kultury i Nauki, będący „darem” narzuconym odbudowującej się stolicy przez Józefa Stalina i noszącym początkowo jego imię.
Fotografia przedstawia Pałac Kultury i Nauki w trakcie budowy. Jest to ujęcie nocne wykonane z kamienicy przy ulicy Marszałkowskiej w kierunku południowo-zachodnim: na pierwszym planie część elewacji frontowej w rusztowaniach i zachowane fragmenty dawnej zabudowy tej części miasta oraz sam plac budowy. Po lewej stronie widoczny rozświetlony hotel Polonia w Alejach Jerozolimskich.
Odbitka wykonana współcześnie z negatywu autorskiego prezentowana jest w Gabinecie Fotografii.

Autorka opisu: Anna Topolska