Dzban z uchem

autorstwo nieznane

między 1600 a 1720

Wysoki, pojemny dzban o pękatym brzuścu i prostej szyjce zalicza się do form najbardziej charakterystycznych dla ceramiki XVII-wiecznej, choć używany był dość powszechnie jeszcze w XVIII stuleciu. Jest to typ tak zwanego naczynia do przenoszenia, służącego do transportu zawartości od studni czy beczki do miejsca, w którym rozlewana była bezpośrednio do naczyń stołowych lub też, przy pomocy lejka, do butelek. W ikonografii jedno z najbardziej znanych wizerunków takiego dzbana znajdziemy na obrazie autorstwa Jana Baptysty Chardina z 1738 roku, przedstawiającym młodego pomocnika piwniczego, myjącego w drewnianej kadzi dzbany przeznaczone do przelewania wina.

Tytuł: Dzban z uchem
Autor: autorstwo nieznane
Czas powstania: między 1600 a 1720
Miejsce powstania: Polska
Technika: toczenie na kole, szkliwienie, wypalanie
Materiał: nieorganiczny, glina, glina wysokożelazista
Wymiary: dł. 31,5 cm, śr. 8,9 cm; całość: wys. 34,5 cm, śr. 12,3 cm (średnica dna)
Sygnatury:
Typ obiektu: ceramika
Numer inwentarza: MHW 811/AW
Podział przestrzenny: Ar 2

Zespół Muzeum sukcesywnie opracowuje zbiory i stopniowo uzupełnia informacje o obiektach. Jeżeli jednak posiadasz dodatkową wiedzę na temat tego obiektu, prosimy, skontaktuj się z nami, pisząc na adres e-mailowy kolekcje@muzeumwarszawy.pl.