Ogród Saski. Część wschodnia

Rysunek części wschodniej Ogrodu Saskiego jest fragmentem projektu obejmującego odbudowę i rewitalizację parku po II wojnie światowej. W wyniku konkursu z 1947 roku zagospodarowanie rejonu placu Żelaznej Bramy i Ogrodu Saskiego powierzono architektowi Romualdowi Guttowi i architektce krajobrazu Alinie Scholtz. W związku z decyzją o nieodbudowywaniu pałacu Saskiego autorzy projektu zdecydowali się na zmianę układu Osi Saskiej z dawnego ciągu: plac – pałac – ogród na: plac – ogród – gmach reprezentacyjny (przeznaczony na Dom Wojska Polskiego). Decyzja ta wpłynęła także na koncepcję zastąpienia skrzydeł nieodbudowanego Pałacu Saskiego gęstymi nasadzeniami lip, co pozwoliło stworzyć jego zielony ekwiwalent, oraz mocniejszego wyeksponowania Grobu Nieznanego Żołnierza i przesunięcia fontanny autorstwa Henryka Marconiego w zachodnią część parku. Na rysunku części wschodniej widać zastąpienie fontanny obniżeniem terenu z prostopadłą niecką z dwoma historycznymi rzeźbami po jej bokach, całość otacza strzyżony boskiet liniowy. Dodatkowo przekomponowano układ przestrzenny części na północ i południe od alei głównej. Na wysokości dawnej fontanny po obu stronach były to labirynty na wzór ogrodów barokowych, jednak zamiast strzyżonych żywopłotów zastąpiono je wydrążonymi w ziemi kanalikami w kształcie ślimacznic (przekrój A–A). W dalszym ciągu alei głównej strzyżone żywopłoty grabowe tworzyły szereg wnętrz, w których parami rozmieszczono małe fontanny (przekrój B–B).

Autorka opisu: Ewa Perlińska-Kobierzyńska