Polski pawilon na Wystawę Paryską 1937, projekt konkursowy

Na rysunku konkursowym Stanisława Brukalskiego przedstawiony został projekt polskiego pawilonu na wystawę paryską 1937 roku pod hasłem „Sztuka i technika w życiu współczesnym”. Była to jedna z dwóch alternatyw zgłoszonych przez architekta na zamknięty konkurs na pawilon ekspozycyjny. Ze względu na krótki czas na wykonanie projektów do konkursu zaproszono jedynie pięciu warszawskich architektów. Ostatecznie realizację pawilonu powierzono Brukalskiemu i Bohdanowi Pniewskiemu, którzy wspólnie opracowali ostateczną wersję, zrealizowaną na Polach Marsowych w Paryżu. W projekcie konkursowym przedstawionym na rysunku Brukalski zaproponował dynamiczny w formie budynek dostosowany do istniejącego falistego spadku terenu oraz istniejącego drzewostanu. Oparty był on na amfiladowym układzie trzech wnętrz schodzących coraz niżej, z czego ostatnie – położone w najniższym punkcie terenu – przewidziane było jako najważniejsza sala z rzeźbą symbolizującą Odrodzoną Polskę.

Autorka opisu: Ewa Perlińska-Kobierzyńska