Fotografia przedstawiająca wychowanków Domu Sierot

W 1932 roku trafiła tam Erna Schehndorfówna (1910–2003), studentka polonistyki Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. Zafascynowana postacią Janusza Korczaka (Henryka Goldszmita), znalazłszy ogłoszenie o Bursie przy Domu Sierot w lokalnym dzienniku, wysłała aplikację. Gdy została przyjęta, przeniosła się do Warszawy (studia kontynuowała na Uniwersytecie Warszawskim), a po dwóch miesiącach od wkroczenia na nową ścieżkę życiową w „Głosie Kobiet”, dodatku do lwowskiej gazety „Chwila”, pojawił się jej artykuł, w którym opisała swoje wrażenia z pobytu w Domu Sierot w Warszawie:

„Dom Sierot to piękny dwupiętrowy dom, gdzie wszystko, począwszy od sypialni i sali rekreacyjnej, a skończywszy na urządzeniach w kuchni i pralni, jest obliczone na zaspokojenie wszelkich postulatów higieny. Mieszka to setka dzieci, stu obywateli społeczeństwa o organizacji silnej i sprężystej, pracuje, bawi się, uczy pod okiem pani Stefy Wilczyńskiej i szeregu wychowawców. Zadaniem wychowawców w Domu Sierot jest czuwać nad swobodą dziecka, aby każdy miało możność rozwijania swojej indywidualności w granicach, które zapewniają bezpieczeństwo każdego w gromadzie”.

Autorka opisu: Magdalena Pęzińska