Głowa Stefanii Sempołowskiej

Prezentowana praca to portret Stefanii Sempołowskiej, wykonany przez jedną z najważniejszych warszawskich rzeźbiarek doby PRL, Ludwikę Kraskowską-Nitschową. Artystka jest autorką najsłynniejszego stołecznego pomnika – Syreny – do którego pozowała Krystyna Krahelska.

Portret Sempołowskiej powstał w 1958 roku. Ma charakter imaginacyjny – pedagożka nie żyła już od kilkunastu lat, rzeźbiarka pracowała najprawdopodobniej, korzystając z jej portretów fotograficznych. Stefania Sempołowska byłą jedną z najważniejszych warszawskich, przedwojennych działaczek oświatowych. Przez lata pracowała w tajnych szkołach, by w 1896 roku założyć własną. Równocześnie wiele publikowała, m.in. w „Poradniku dla czytających książki”, Nowych Torach”, „Myśli Polskiej”, „Ogniwie”, „Głosie Nauczycielskim” i innych. Była współredaktorką czasopisma dla dzieci i młodzieży „Z bliska i z daleka” oraz „W słońcu”. W roku 1903 została zmuszona do wyjazdu z Warszawy – zamieszkała w Krakowie, gdzie czynnie działała na rzecz poprawy jakości edukacji. W roku 1905 powróciła do Królestwa. Zaangażowała się tam w działalność w Związku Nauczycieli Ludowych, a trzy lata później – w pracę Związku Nauczycielstwa Polskiego. W roku 1932 poważnie zachorowała. Zmarła w ostatnim roku II wojny światowej.

Autorka opisu: Zofia Rojek