Kościół ewangelicki Św. Trójcy

Przedstawiając ruinę kościoła ewangelicko-augsburskiego przy placu Małachowskiego, Konstanty Danko nadał jej bardziej cech romantycznych, mniej koncentrując się na podkreśleniu monumentalności budowli. Klasycystyczną rotundę, wzniesioną według projektu Szymona Bogumiła Zuga w latach 1777–1781, pozbawioną kopuły, artysta przedstawił w centrum kompozycji, wydobywając z tła intensywniejszą kreską i mocniejszą plamą. Ujął ją z nieco obniżonego punktu widzenia, od strony gmachu Zachęty, uwzględniając główny portyk. Zniszczoną bryłę świątyni pokazał w sposób uogólniony, lecz podkreślił jednocześnie charakterystyczne cechy jej architektury: portyki, pas okrągłych okien, boniowanie fasady.

Malując ruinę kościoła, Konstanty Danko czyni gest upamiętnienia, oddaje hołd harmonii jej architektury i zawiesza w ponadczasowym trwaniu.

Rysunek pochodzi z cyklu Zabytki zniszczonej Warszawy powstałego w latach 1939–1940, w którym Danko utrwalił znane warszawskie budowle zniszczone w 1939 roku. Praca została zakupiona do zbiorów Muzeum Warszawy w 2016 roku, wraz z siedmioma innymi z tego cyklu. Stanowią materiał o dużej wartości dokumentacyjnej, ponieważ temat zniszczeń miasta w 1939 nie był tak często podejmowany przez artystów.